Badanie elektromiograficzne (EMG)

Opis badania

Służy do oceny stanu funkcjonalnego obwodowego układu nerwowego i układu mięśniowego.
Badanie EMG jest niezbędne w diagnostyce następujących stanów chorobowych:

  • Choroby złącza nerwowo-mięśniowego
    • Miastenia
    • Zespół miasteniczny
  • Uszkodzenie wielonerwowe o różnej etiologii
    • Polineuropatia cukrzycowa
    • Toksyczna zapalna
    • Zespół Guillaina-Barrégo
    • CIDP
  • Uszkodzenie poszczególnych nerwów obwodowych wskutek ucisku lub urazu
    • Zespół cieśni kanału nadgarstka
    • Zespół cieśni kanału stępu
  • Uszkodzenie splotów nerwów
    • Uszkodzenie splotu barkowego
    • Uszkodzenie splotu lędźwiowo-krzyżowego
  • Uszkodzenie motoneuronu ruchowego (SLA, stwardnienie zanikowe boczne)
  • Zespół nadpobudliwości nerwowo-mięśniowej (tężyczka)
  • Uszkodzenie wielomięśniowe o różnej etiologii
    • Toksyczne np. polekowe
    • Metaboliczne np. przy niedoczynności tarczycy
    • Zapalne uwarunkowane genetycznie
  • Uszkodzenie poszczególnych mięśni wskutek urazu lub kontuzji

Wskazania do badania

  • Zespoły korzeniowe – szyjne,
  • Lędźwiowo-krzyżowe (rwa barkowa, rwa kulszowa), zwłaszcza z obecnością silnych dolegliwości bólowych i ubytkowych,
  • Ocena stopnia napięcia mięśniowego (zespoły sztywności o różnej etiologii),
  • Nadmierne nieprawidłowe napięcie w przebiegu chorób układu nerwowego (spastyczność).

Diagnostyka EMG w chorobach nerwowo-mięśniowych.

Przygotowanie do badania

  • Badanie nie wymaga specjalnego przygotowania, zaleca się jednak, aby przed jego wykonaniem nie stosować kremów ani balsamów w okolicy badanej.
  • W warunkach zimowych zaleca się ogrzewanie badanych miejsc przed badaniem, zwłaszcza podczas elektroneurografii.
  • Przed badaniem próby tężyczkowej zalecane jest na kilka dni przed badaniem odstawienie przyjmowanych kompleksów witaminowych mogące zaburzyć wynik badania.
  • Do badania trzeba się zwykle rozebrać. Czasami wystarczy podwinięcie rękawów powyżej łokcia, w innych przypadkach niezbędne jest pozostanie w bieliźnie. Większość badań wykonuje się w pozycji leżącej.
  • Czas badania jest różny, zależy on od rodzaju badania, ilości badanych nerwów, czy mięśni oraz od współpracy pacjenta w trakcie badania.
  • W przypadku badania elektrodą igłowa zakaz przyjmowania preparatów z grupy acenokumarolu (wpływających na INR) wskazane jest odstawienie, na co najmniej 3 dni przed zabiegiem i przejście na heparyny drobnocząsteczkowe po uprzedniej konsultacji z lekarzem internistą i ustaleniu dawki. Zakaz przyjmowania heparyn drobnocząsteczkowych (clexane, fraxiparine itd.)
  • W przypadku obecności rozrusznika serca, kardiowertera defibrylatora konieczna jest zgoda kardiologa na wykonanie pełnego badania.
  • Przeszkodą w wykonaniu badania może być stałe zaopatrzenie ortopedyczne, np. gips uniemożliwiający dotarcie elektrodami do badanej kończyny jak również liczne protezy, ciała obce w badanej kończynie (mogące dawać istotne zakłócenia w trakcie badania, utrudniające jego ocenę.


Informacje o badaniu

  • Badanie przewodzenia we wł. ruchowych i czuciowych nerwu +fala F. Badanie nieinwazyjne, zazwyczaj dobrze tolerowane przez pacjenta. Badanie ocenia szybkość przewodzenia we włóknach ruchowych i czuciowych nerwu obwodowego oraz pozwala ocenić stopień i charakter uszkodzenia. Do stymulacji wykorzystywany jest supramaksymalny bodziec elektryczny w kilku miejscach anatomicznego przebiegu nerwu.
  • Badanie mięśnia elektrodą igłową, pomocne w ustaleniu poziomu, rodzaju uszkodzenia. Badanie te bywa bolesne, czasem również po badaniu można odczuwać niewielki ból w miejscu ukłucia, najczęściej szybko przemijający.
  • Odcinkowe badanie n.łokciowego między nadkłykciem przyśrodkowym i bocznym kości ramiennej, pozwalające na ocenę poziomu uszkodzenia (ucisk nerwu W ROWKU NERWU ŁOKCIOWEGO). Jest badaniem uzupełniającym do badania podstawowego n. łokciowego(ELEKTRODA POWIERZCHNIOWA).
  • Odruch H (Hoffmana)-monosynaptyczny odruch rdzeniowy, stosowany w diagnostyce radikulopatii S1 ze względu na łatwość jego uzyskiwania z mięśni podudzi. Ułatwia on różnicowanie z uszkodzeniem korzenia L5 i jest szczególnie przydatny w przypadku jednostronnego uszkodzenia korzeniowego. Zaletą badania odruchu H w zespołach korzeniowych jest możliwość wykazania uszkodzenia włókien czuciowych oraz fakt, że odruch ten ulega zmianom we wczesnym okresie schorzenia, które utrzymują się tak długo, jak długo trwa proces uciskowy. Przydatność odruchu H ogranicza mała liczba mięśni, z których można go wywołać; w rutynowej praktyce są to wyłącznie mięśnie podudzia (korzeń S1). Odruch H może być zachowany w przypadku częściowego uszkodzenia korzenia, a także znikać w innych schorzeniach oraz u zdrowych osób powyżej 60. roku życia
  • Elektrostymulacyjna próba męczliwości- polegająca na stymulacji serią bodźców nerwu unerwiającego osłabiony (męczliwy) mięsień. Stosowana w chorobach złącza nerwowo-mięśniowego takich jak: miastenia, zespół Lamberta Eatona, wrodzony zespół miasteniczny, zatrucie jadem kiełbasianym.
  • Nerwy krótkie splotu barkowego (ELEKTRODA POWIERZCHNIOWA)- nerwy odchodzące od części nad i podobojczykowej splotu barkowego. Badany jest czas przewodzenia (latencja standaryzowana) 3 nerwów: promieniowego (m.triceps brachi), skórno-mięśniowego (m.biceps brachi) oraz pachowego (m.deltoideus). Możliwe jest również badanie innych nerwów krótkich splotu takich jak: grzbietowy łopatki, piersiowy długi, nadłopatkowy, podłopatkowy)
  • Badanie splotu barkowego – Badanie nerwów długich i krótkich splotu oraz odpowiednich mięśni wedle poziomu uszkodzenia (ELEKTRODA POWIERZCHNIOWA I IGLOWA).
  • Próba tężyczkowa – badanie trwające ok 15 min. Mierzy się pacjentowi ciśnienie, a następnie pompuje mankiet opaski uciskowej do ok 20-30 mm Hg powyżej ciśnienia skurczowego, następnie wkłuwa się elektrodę igłową w mięsień międzykostny I (między kciukiem i palcem wskazującym). W 8 min po zaciśnięciu mankietu dołącza się intensywne oddychanie (tzw. hiperwentylacja), które trwa do 10 min badania, następnie zwalnia się opaskę uciskową i obserwuje ekran monitora. Jeżeli próba jest dodatnia na ekranie pojawią się charakterystyczne dla tężyczki wyładowania multipletów. Badanie bywa pomocne w rozpoznawaniu zarówno tężyczki jawnej jak i utajonej.
  • Diagnostyka uszkodzenia nerwu twarzowego. Badanie wykonywane w celu oceny czasu przewodzenia w n. twarzowym (część obwodowa). W zależności od miejsca uszkodzenia może być wykonywane przy odbiorze z 3 mięśni: m. czołowego, okrężnego oka i okrężnego ust. Pozwala na potwierdzenie obwodowego charakteru uszkodzenia n. twarzowego(ELEKTRODA POWIERZCHNIOWA).
  • Odruch mrugania (Blink Reflex) - polega na obustronnym skurczu mięśni okrężnych oczu w odpowiedzi na bodziec elektryczny przyłożony jednostronnie  w okolicy nadoczodołowej. Badanie pozwala ocenić funkcje nerwu V i VII w odcinku wewnątrzczaszkowym (elektroda powierzchniowa).
  • Badanie w kierunku miopatii. W skład badania wchodzi podstawowy zakres przewodnictwa nerwowego(elektroda powierzchniowa) badanie mięśni ksobnych elektrodą igłową z oceną czynności spoczynkowej, potencjałów jednostki ruchowej podczas niewielkiego ruchu kończyny badanej oraz analiza zapisu wysiłkowego.
  • Badanie w kierunku polineuropatii - badanie, w którego skład wchodzi przewodzenie w nerwach kończyny górnej i dolnej. W zależności od charakteru zmian w badanych nerwach-proces aksonalny, demielinizacyjny, lub mieszany należy wykonać dodatkowo badanie mięśni elektrodą igłową (zazwyczaj wykonywane przy zmianach aksonalnych w badanych nerwach).
  • Badanie w kierunku choroby neuronu ruchowego- przewodzenie w nerwach kończyny górnej i dolnej oraz badanie mięśni dystalnych i ksobnych kończyny górnej i dolnej oraz dodatkowo mięśni języka i m.przykręgosłupowych.
  • Badanie w kierunku zespołu kanału Guyona. Standardowe badanie nerwu łokciowego z naciskiem na lokalizację dystalną uszkodzenia. Dodatkowo wykonuje się badanie nerwu pośrodkowego w celu wykluczenia choroby uogólnionej oraz dodatkowe testy diagnostyczne pomocne w ustaleniu lokalizacji i typu uszkodzenia. Nerw łokciowy może być uciśnięty w każdej części kanału Guyona powodując deficyt czuciowy, ruchowy lub będący kombinacją obu wymienionych.
  • Badanie w kierunku zespołu kanału stępu. Zespól jest neuropatią uciskową nerwu piszczelowego, może on dotyczyć zarówno pnia nerwu jak i jego gałęzi podeszwowych i piętowych. Poza ważnym badaniem neurologicznym, istotne w celu postawienia diagnozy jest wykonanie badania EMG. Rutynowo wykonuje się badanie neurograficzne (ELEKTRODA POWIERZCHNIOWA) we włóknach ruchowych i czuciowych n. piszczelowego oraz jednym dodatkowym nerwie leżącym poza kanałem stępu (np. n.strzałkowy). W przypadku gdy badanie neurograficzne wskazuje na miejsce uszkodzenia w kanale stepu, można przeprowadzić badanie mięśni wewnętrznych stopy w celu potwierdzenia rozpoznania lub określenia aktywności procesu.
  • Badanie w kierunku zespołu kanału nadgarstka. ZCN-zespół cieśni nadgarstka jest najczęściej występującą mononeuropatia z ucisku. W diagnostyce różnicowej trzeba wykluczyć inne choroby o podobnych objawach, takie jak: zespół mięśnia nawrotnego obłego, międzykostnego przedniego, zespól górnego otworu klatki piersiowej (TOS), neuropatię n. łokciowego, promieniowego powierzchownego oraz początkowy okres polineuropatii. Rutynowo wykonuje się przewodzenie ruchowo-czuciowe w n. pośrodkowym i łokciowym. W razie wątpliwości wskazane jest wykonanie dodatkowych testów diagnostycznych pomocnych w potwierdzeniu rozpoznania.

Do każdego zespołu z ucisku dodatkowym badaniem z wyboru winno być badanie obrazowe takie jak USG lub MRi.

 

Wstecz

Badanie elektromiograficzne (EMG)

Wyrażam zgodę na przesyłanie mi przez Centrum Medyczne Damiana Sp. z o.o. nie zamówionych informacji handlowych drogą elektroniczną, w szczególności pocztą elektroniczną w myśl Ustawy o świadczeniu usług drogą elektroniczną z dnia 18 lipca 2002 roku (Dz. u. Nr 144, poz. 1204)

*Wyrażam zgodę na przesyłanie mi przez Centrum Medyczne Damiana Sp. z o.o. nie zamówionych informacji handlowych...

*pole wymagane