Badanie glukozy Warszawa

Glukoza jest związkiem chemicznym, który stanowi podstawowy substrat energetyczny dla komórek organizmu. Jest jednym z cukrów prostych, znajduje się między innymi w miodzie i owocach, ma słodki smak. Zaburzenia stężenia glukozy we krwi – zarówno za wysokie jak i za niskie – może prowadzić do charakterystycznych objawów oraz wskazywać na choroby przebiegające z nietolerancją węglowodanów.

Co to jest glukoza?

Glukoza jest cukrem prostym, który stanowi podstawowe źródło energii w naszym organizmie, jest niezbędna, aby ludzki organizm mógł prawidłowo funkcjonować. Na poziom glukozy we krwi wpływają takie procesy jak: glikogeneza, glikogenoliza oraz glukoneogeneza i glikoliza. Regulacja poziomu glukozy w organizmie następuje poprzez działanie hormonu trzustkowego – insulinie.

Zwiększenie poziomu glukozy następuje po spożyciu posiłku, następnie trzustka wytwarza i uwalnia insulinę, która transportuje glukozę z krwiobiegu do tkanek organizmu, dzięki czemu jej stężenie spada.

Zbyt niski poziom glukozy we krwi prowadzi do hipoglikemii, która objawia się nerwowością, bólami głowy, drgawkami, zaś w skrajnych przypadkach nawet śpiączką.

Kiedy należy zbadać glukozę?

Badanie glukozy wykonywane jest najczęściej u pacjentów, u których istnieje podejrzenie cukrzycy, natomiast, kiedy zostanie stwierdzone zaburzenie tolerancji węglowodanów służby monitorowaniu stanu pacjenta.

Objawami, które mogą wskazywać, iż występują zaburzenia glikemii są:

  • Uczucie wzmożonego pragnienia;
  • Częste oddawanie moczu;
  • Ogólne osłabienie;
  • Senność;
  • Potliwość, gęsia skórka;
  • Utrata masy ciała w przeciągu kilku ostatnich miesięcy;
  • Wzrost apetytu;
  • Przyspieszenie rytmu serca;
  • Utrata świadomości.

Badanie poziomu stężenia glukozy we krwi powinno być wykonywane u osób z grupy ryzyka wystąpienia cukrzycy, w tym:

  • Osób, u których krewnych w pierwszej linii zdiagnozowano cukrzycę;
  • Kobiet z cukrzycą ciężarnych lub zespołem policystycznych jajników;
  • Osób z nadciśnieniem tętniczym;
  • Osób z chorobami układu sercowo – naczyniowego;
  • Osób z nieprawidłowymi wynikami tego badania;
  • Osób z grupy etnicznej obarczonych wysokim ryzkiem, tj. Latynosi, Afroamerykanie.

Jak często należy badać glukozę?

Dokładny schemat oraz częstotliwość pomiarów glukozy w ramach samokontroli ustala lekarz prowadzący.

  • W przypadku leczenia cukrzycy samokontrola stanowi kluczowy element. Kiedy konieczne jest wielokrotnie (przynajmniej 3 dziennie) podanie insuliny, koniecznym jest wykonanie co najmniej 4 pomiarów glukozy w ciągu doby, z czego jeden na czczo.
  • Jeżeli zgodnie z zaleceniami lekarza leczenie polega wyłącznie na zmianie diety wystarczy wykonać raz w miesiącu pomiar glikemii na czczo i 2 godziny po głównych posiłkach, oraz dodatków raz w tygodniu o różnych porach.
  • W przypadku pacjentów przyjmujących leki doustne i/lub analogi GLP powinni raz w tygodniu zmierzyć glukozę na czczo i po posiłku oraz codziennie o różnych porach wykonać jeden pomiar.
  • Kiedy koniecznym jest przyjmowanie stałych dawek insuliny, należy raz w tygodniu wykonać pomiar na czczo i po posiłku oraz codziennie o różnych porach.

Jak przygotować się do badania glukozy?

Badanie poziomu stężenia glukozy jest jednym z podstawowych badań wykonywanych przy podejrzeniu cukrzycy lub wystąpieniu u pacjenta niepokojących objawów jak np. omdlenia.

Badanie wykonuje się na czczo – co najmniej na 10-12 godzin po spożyciu ostatniego posiłku. Polega ono na pobraniu krwi żylnej pacjenta. Zaleca się, aby wykonaniem badania pacjenci unikali intensywnego wysiłku fizycznego.

Glukoza norma

Należy pamiętać, iż prawidłowe stężenie glukozy we krwi uzależnione jest od laboratorium gdzie wykonywane było badanie. Analiza wyników powinna zawsze opierać się na wartościach referencyjnych podanych przez laboratorium. W wynikami badań należy zawsze skonsultować się z lekarzem, który będzie mógł je w prawidłowy sposób zinterpretować biorąc pod uwagę wszystkie czynniki dotyczące danego pacjenta.

Wartość glukozy we krwi zależna jest od wieku pacjenta, przyjmuje się iż normą jest:

  • noworodki: 2,8-4,4 mmol/l (50-115 mg/dl);
  • dzieci: 3,9-5,8 mmol/l (70-105 mg/dl);
  • dorośli: 3,9-6,4 mmol/l (70-115 mg/dl).

Należy pamiętać, iż otrzymanie wiarygodnego wyniku zależne jest przede wszystkim od czasu, jaki upływa od spożycia ostatniego posiłku przez dokonaniem pobrania próbki, a także od wykonywanego wcześniej wysiłku fizycznego poprzedzającego badanie.